Οι Αργυροπελεκάνοι (Pelecanus crispus) είναι από τα πιο μεγάλα και όμορφα πουλιά της ελληνικής ορνιθοπανίδας. Ανήκουν στην Τάξη Pelecaniformes και στην Οικογένεια Pelecanidae. Έχει φτέρωμα γκρι λευκό και κίτρινα μάτια. Στο πέταγμά του φαίνεται λευκός, τα πόδια του είναι μολυβοσταχτιά. Έχει μήκος 160 έως 185 εκ., το βάρος του φθάνει από 7 – 15 κιλά, και 245 έως 351 εκ. το άνοιγμα των φτερών του. Τα αρσενικά είναι μεγαλύτερα από τα θηλυκά.

Τρέφεται με ψάρια. Προτιμάει τον κυπρίνο, την πέρκα, την κοκκινοφτέρα, τα χέλια, το γατόψαρο, τον κέφαλο και το τσιρόνι. Την διατροφή του την συμπληρώνουν διάφορα καρκινοειδή, σκουλήκια, σκαθάρια, αυγά και νεοσσοί υδρόβιων πουλιών.

Ζει σε λίμνες, λιμνοθάλασσες, στα δέλτα ποταμών. Φτιάχνει τις φωλιές του στο έδαφος, πάντα κοντά στο νερό, πάνω σε μικρές νησίδες, δημιουργώντας αποικίες. Η φωλιά έχει μέτριο μέγεθος και αποτελείται από χόρτα, καλάμια, ξύλα, και φτερά. Έχει περίπου διάμετρο ένα μέτρο και βάθος 60 εκ. Γεννάει 2 – 3 αυγά, αλλά συνήθως 2. Τα αυγά ζυγίζουν από 120 – 195 γραμμάρια. Η διάρκεια επώασης είναι 35 περίπου ημέρες. Τα νεαρά πουλιά γίνονται ανεξάρτητα μετά το πέρας των 105 ημερών.

Το είδος είναι ευρέως διαδεδομένο από την Νοτιοανατολική Ευρώπη, στην Ινδία, στην Κίνα. Κατά τη διάρκεια της μετανάστευσης του, διανύει μικρές έως μεσαίες αποστάσεις, μεταξύ των περιοχών αναπαραγωγής και εκείνες του ξεχειμωνιάσματος. Πρώτος ο Αριστοτέλης στο μεγάλο έργο του «Των Περί τα Ζώα Ιστοριών», περιέγραψε τις αποδημίες των Πελεκάνων. «Οι πελεκάνοι επίσης μεταναστεύουν και πετούν από τον ποταμό Στρυμόνα στον Ίστρο σε σμήνος, και αυτοί που πετούν μπροστά περιμένουν αυτούς που μένουν πίσω, γιατί όταν πετούν πάνω από τα βουνά, οι πίσω δεν είναι ορατοί από τους εμπρός».

Ο Αργυροπελεκάνος είναι ένα παγκόσμια απειλούμενο είδος, με συνολικό μέγεθος πληθυσμού, σύμφωνα με τη Birdlife International, 11.400 – 13.400 άτομα, και ανήκει στα Near Threatened είδη. Η μεγαλύτερη αποικία στον κόσμο βρίσκεται στη Μικρή Πρέσπα, με πάνω από 1200 ζευγάρια. Οι Αργυροπελεκάνοι φωλιάζουν επίσης, στον Αμβρακικό Κόλπο (Τσουκαλίο και Λογαρού), στη Λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου, στον ταμιευτήρα της Λίμνης Κάρλα, και στη Λίμνη Κερκίνη. Στην Ελλάδα παλαιότερα φώλιαζε (το 19ο και μέχρι τα μισά του 20ου αιώνα) στο Δέλτα του Αχελώου, του Αξιού, στη Λίμνη των Γιαννιτσών, στη Λίμνη Αρτζάν, στις ακτές της Ηπείρου, και στο Δέλτα του Έβρου. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, οι Αργυροπελεκάνοι ξεχειμωνιάζουν στη Λίμνη Κερκίνη, στο Πόρτο Λάγος, στο Δέλτα του Έβρου, στη Λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου, τη Λίμνη της Καστοριάς, το Δέλτα του Νέστου, στη Λίμνη Αμβρακία, Οζερό, Βουλκαριά, Τριχωνίδα και αλλού.

Οι κίνδυνοι που απειλούν τους Αργυροπελεκάνους, είναι το παράνομο κυνήγι, η ανθρώπινη όχληση των αποικιών, η υποβάθμιση των οικοσυστημάτων, αλλά και τα ηλεκτροφόρα καλώδια που βρίσκονται μέσα στους υγροτόπους (π.χ. βλέπε Λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου).

Ο κόσμος τους, η συμπεριφορά τους, οι πτήσεις τους, ένας κόσμος μαγικός που σε καθηλώνει, σε συναρπάζει. Ένας κόσμος ονειρικός, που σε μαγεύει, που σου γεμίζει την ψυχή και το νου, που σου αυξάνει την επιθυμία για επαφή με τη φύση. Ένας κόσμος της ομορφιάς.